Op het vliegveld in Tirana werd ook nog eens de bagage gecontroleerd, maar alles was in orde. Na het betalen van de gebruikelijke 10 euro mochten we Albanië binnen. Buiten werden we opgewacht door een menigte taxichauffeurs die ons hun diensten wilden aanbieden. Wij werden echter opgehaald door een broer van mijn schoonzoon Tani die in Tirana woont.

Je mag verwachten dat de weg van het vliegveld naar de hoofdstad in een goede conditie verkeerd, maar dan kom je toch bedrogen uit. Via soms pittoreske bruggetjes en weggetjes die je verwacht bij een ANWB-route kwamen we uiteindelijk op een wat grotere en bredere weg uit die ons naar Tirana voerde. De conditie van deze weg was over het algemeen redelijk, maar zeker het eerste deel vlak buiten het vliegveld was de conditie slecht tot zeer slecht.
Een brede 4-baans weg leidde ons Tirana binnen. Was het 4-baans of 8-baans? Overal waar een plek was creëerden auto's een baan. Vrijwel overal in Tirana is men de grote wegen aan het renoveren. Voeg dit samen met een enkel ongeval en je krijgt een verkeerschaos die je niet voor mogelijk houdt. De 25 kilometer van het vliegveld tot ons hotel kostte bijna 1½ uur.
Als je in Tirana rijdt is de hoofdweg over het algemeen redelijk berijdbaar. Hou er echter rekening mee dat putdeksels midden in de weg kunnen ontbreken!! Als je daar met een wiel in komt ……

Nadat we de koffers op onze kamer hadden gezet gingen we het centrum in om wat te eten en te drinken. Een meer kleurrijke stad dan Tirana heb ik nog nooit gezien (zie foto's onder de rubriek Tirana). Het is een stad waar men al veel heeft opgeknapt, maar waar ook nog veel moet gebeuren. Het verkeer is er zeer hectisch en zeker op het Skanderbeg-plein ziet het er erg chaotisch uit (en dat is het ook).
Het straatbeeld en dan met name de winkels en restaurants heeft een moderne uitstraling. Stof (van alle bouwplaatsen) en de uitlaatgassen van de vele auto's (99,9% rijdt op diesel) geven je de indruk dat je hier beter niet voor langere tijd kunt wonen. Het lijkt wel of er constant een mist hangt.

Na een goede en zeer betaalbare maaltijd zijn we nog even langs gegaan bij een vriend van Tani die een bar heeft in het centrum. Na de nodige metaxa's en champagne richting hotel, omdat we 's morgens voor de drukte Tirana uit wilden zijn.
Om 7.30 uur de volgende dag gingen we op pad. Ik mocht de Mercedes van Tani's broer voor enkele dagen lenen. Het werd mijn eerste echte ervaring met de Albanese wegen. Bij een vorige gelegenheid had ik al eens in de buurt van Sarande gereden, maar dat was niets vergeleken met de bijna 8 uur durende reis over 280 km. Afgezien van ca 30 km rond Kavajë en Gjirokastër waar een nieuwe weg is aangelegd is de rest van de weg matig tot af en toe zeer slecht. Je hebt geen tijd om te genieten van de fraaie omgeving waar je doorheen rijdt. Elke seconde moet je de weg voor je beoordelen: is de oneffenheid in het asfalt zodanig dat je er overheen kunt rijden; is het een kuil en zo ja is er aan de rechterkant plek om wat uit te wijken; is er rechts geen plek, kan ik dan naar links uitwijken, is er geen tegemoetkomend verkeer of is er op dat moment niemand die je als een kamikaze-piloot inhaalt; kan ik niet uitwijken, kan ik dan sterk afremmen (van 45 km/uur tot soms bijna stilstand) zonder dat iemand je van achteren aanrijdt? Je moet soms in een fractie van een seconde een beslissing nemen. Ook in de bergen met de vele haarspeldbochten heb je een nieuw stuk asfalt van enkele honderden meters. Hou er dan rekening mee dat na een onoverzichtelijke bocht dit mooie stukje asfalt plotseling ophoudt en overgaat in een diepe kuil van 10 cm diep, 20 cm breed en soms wel een halve meter lang.
Ik kan zeggen dat je na de rit behoorlijk gesloopt bent en ik had pijn in mijn schouders van het toch wat krampachtig vasthouden van het stuur. Toch ga je na verloop van tijd een zesde zintuig ontwikkelen dat je waarschuwt voor een slecht stuk weg.

Ondanks de ongemakken was het een ervaring die ik niet heb willen missen. Je rijdt alert en in een rustig tempo en krijgt bewondering voor de kwaliteit van Mercedes. Ook werd ik verrast door de grote mate van tolerantie die de meeste weggebruikers lieten zien. Als een auto een andere auto inhaalt op een punt waar de weg zeer onoverzichtelijk is en er komt dan een tegenligger aan, dan remt deze tegenligger af en wacht tot de tegemoetkomende auto weer heeft ingevoegd. Geen lichtsignalen, geen getoeter en zeker geen hand-/vingergebaren.

Toch gebeuren er op de weg bijzonder veel ongelukken. Met name waar het asfalt goed is proberen veel Albanezen het maximale uit hun auto te halen hetgeen niet altijd op een even verantwoorde wijze gedaan wordt. Met verliest de macht over de auto of onderschat de snelheid waarmee de tegenligger rijdt.

De weg van Tirana naar Sarande heeft één voordeel: er zijn geen of nauwelijks zijwegen en daardoor kun je ook niet verdwalen want de bewegwijzering laat hier en daar te wensen over. Ik verwacht dat elk jaar een groot deel van de route verbeterd zal zijn, want er wordt druk gewerkt. Om het land te ontsluiten is een goed wegennet een noodzaak.